skip to Main Content

Begin 2020 werd bij mij prostaatkanker geconstateerd. Wat dan volgt voelt als een rollercoaster: veel onderzoeken, in verschillende ziekenhuizen en veel ongerustheid.

Toen ik in maart 2020 in het Flevoziekenhuis de omvang van tumor te horen kreeg en duidelijk was wat de volgende stappen waren heb ik in de loop van de dag mijn kinderen geïnformeerd. Ze zijn bijna allemaal werkzaam in de zorg. Mijn zoon (toen: verpleegkundige op een afdeling urologie) leek niet zeer onder de indruk, maar zei terloops: ‘dan moet je bekkenbodem oefeningen gaan doen’. Tijdens het laatste gesprek met de uroloog waarin wij bespraken naar welk behandelend ziekenhuis ik wilde gaan besprak ik zijn opmerking met haar en zij maakte een verwijsbrief voor de bekkenbodemfysiotherapeut bij de zorggroep (mevrouw Huffmeijer). Nog diezelfde middag heb ik een afspraak met haar gemaakt (natuurlijk telefonisch: rare tijden).

Mannen overdrijven het oefenen en dit leidt tot problemen

Van achteruit leunen geen sprake

Een totaal onbekende wereld: dat bekkenbodemgedoe. Tijdens de consulten werd mij duidelijk wat het was, wat het deed en vooral hoe ik ervoor kon zorgen dat deze spieren vóór de operatie al sterker werden, zodat het voorspeld urineverlies (uroloog van het behandelend ziekenhuis had een incontinentiekans van 86% aangegeven, zes maanden na de operatie) zou meevallen. Tijdens de telefonische consulten (en later via videobellen) bleek dat er tijdens de afspraken van achteruit leunen geen sprake kon zijn. Huiswerk vooraf en na afloop (tekeningen van de bekkenbodem, verbetering van houding tijdens toiletbezoek). Het leek overdreven, maar uiteindelijk bleek deze informatie zeer nuttig in de periode na de operatie. En oefenen, oefenen, oefenen: aanspannen van de bekkenbodemspieren, eerst zittend op een handdoek tot uiteindelijk lopend. Na de operatie kon er even niet geoefend worden om de wonden de kans te geven te genezen. Gedurende deze periode ben ik al wel weer gaan werken aan mijn conditie door steeds langere wandelingen te gaan maken. Na twee weken ben ik verdergegaan op het niveau van voor de operatie.

Je loopt tegen veel vragen aan

Ik wist inmiddels waar ik aan toe was, maar de fysio hield mij tegelijkertijd op het rechte pad: ze had mij al gewaarschuwd, ‘mannen overdrijven het oefenen en dit leidt tot problemen’. Het is daadwerkelijk gebeurd: spierpijn op een plek waar je dit niet eerder ervaren hebt. Je loopt tegen veel vragen aan: hoe voorkom ik urineverlies bij opstaan, bij zitten, tijdens het lopen. Met veel geduld werden deze vragen beantwoord en ook verklaard: iets andere houding helpt al gelijk. Na enige tijd had ik de consulten eigenlijk alleen nodig om bevestiging te krijgen dat ik op de juiste weg was. Als er zich weer eens iets voordeed in de periode tussen twee afspraken (urineverlies, ongerustheid) was dit het onderwerp tijdens de volgende afspraak en werden oefeningen aangeboden om dit weg te nemen/te verbeteren. Ik begrijp achteraf dat ik zeer dankbaar moet zijn voor de korte opmerking van mijn zoon om te gaan oefenen met de bekkenbodemspieren. Ondersteuning vanuit de fysio is gewenst en heeft mij zeer geholpen en ik zou die weg de volgende keer opnieuw inslaan. Uiteindelijk was ik na drie maanden niet langer incontinent. Ik ben ervan overtuigd dat dit mede het gevolg is van de bezoeken aan de bekkenbodemfysiotherapeut en ik raad zo’n traject iedereen aan. n

 

Back To Top