Ga naar hoofdinhoud
Peter de Kleijn: Hoe kan ik nou kanker hebben?

Marijke Galgenbeld

Als ik aan Peter de Kleijn vraag waarom hij meewerkt aan een interview, is zijn antwoord: ‘Ik kreeg de diagnose prostaatkanker op relatief jonge leeftijd. Prostaatkanker is niet alleen voor ‘oude mannen’, dat wil ik hier benadrukken.

Het kan iedere man op elke leeftijd overkomen en daar mag meer over geschreven worden. Ik moest mijn weg in alles hervinden, maar bij mij heeft het ook gezorgd voor nieuwe ontwikkelingen en inzichten.’

‘In ons gesprek wil ik niet de nadruk leggen op de waardes van de PSA, de Gleason-score en de gevolgen van de behandeling op lichamelijk gebied’, vervolgt hij.

Toch vraag ik hem eerst zijn verhaal over zijn prostaatkanker in grote lijnen te vertellen, zodat de lezer een beter inzicht kan krijgen in zijn doorgemaakte processen.

PSA verhoogd

‘Een paar jaar geleden, ik was 48 jaar, voelde ik mij een periode niet goed. Ik ben zelfstandig ondernemer en was heel druk met de verhuizing van ons bedrijf. Ik at verkeerd, werd zwaarder en voelde me ongezond. Een bezoekje aan de huisarts stelde ik uit, maar op een gegeven moment ontkwam ik er niet aan. Na onderzoek bleek mijn PSA verhoogd te zijn en ik werd doorverwezen. Ik dacht dat alles mee zou vallen en ging daarom alleen naar de uroloog voor de uitslagen.

‘U heeft prostaatkanker’, hoorde ik de man zeggen.

Ik dacht: Hoe kan ik nou kanker hebben? Het gaat altijd best wel voorspoedig in mijn leven. Dit past helemaal niet bij mij. Kanker associeer ik met doodgaan. Ga ik nou dood? Ik probeerde op de terugweg nog rationeel te denken, maar toen ik mijn vrouw zag en haar vasthield, kwamen alle emoties eruit.

Ik werd doorverwezen naar een groter ziekenhuis en omdat mijn PSA opeens omhoog schoot, was het niet meer wenselijk andere behandelingen dan een operatie te overwegen. Mijn uroloog was bevriend met een arts in Leipzig, die erg veel ervaring had met de prostaatverwijdering met behulp van de Da Vincirobot. Eigenlijk wilde ik alles uitstellen in verband met mijn bedrijf, maar mij werd heel duidelijk gemaakt dat dat niet kon en dat er snel ingegrepen moest worden.

Ik at verkeerd, werd zwaarder en voelde me ongezond

Alles begon wel door te dringen nu. Van de kanker had ik eigenlijk niet zoveel last, maar wel van alle dingen eromheen. Als ondernemer was ik gewend bijna alles naar mijn hand te zetten, ik had de leiding. Nu hing er echter opeens iets boven mij, wat míj ging sturen. Ik had hier geen controle over. Dus ik kreeg een weerstand en werd opstandig. Dit heeft even geduurd, maar toen ik eenmaal naar Leipzig ging, voelde ik een berusting in het feit dat dit moest en dat ik weinig keuze had.

Voelde me machteloos

Ik heb twee weken in het ziekenhuis in Leipzig gelegen. De verzorging was goed, maar ik voelde me machteloos. Men sprak Duits en alles was zo anders dan in mijn eigen vertrouwde omgeving. Ik had nergens meer controle over, had het gevoel dat alles uit mijn handen glipte. Ik kon niet plassen, kreeg bijna geen bezoek en voelde me ellendig. Toen kwam er een moment dat ik dacht: Okay, ik moet alles loslaten. Hoe meer ik vasthou en probeer de controle te houden en hoe meer ik me verzet, hoe erger alles gaat worden. Ik was al lang zoekende in mijn leven en op dat moment besloot ik dit alles te maken tot een soort innerlijke ontdekkingstocht.

Dat heeft mij er echt doorheen geholpen. Alles was heel ingrijpend, niemand hoefde mij te zeggen dat het wel meeviel. Mensen konden het niet volledig begrijpen als ze het niet zelf ook ervaren hadden. Maar ik wilde hier gewoon sterker uitkomen. Toen ik naar huis mocht, had ik incontinentiemateriaal nodig en dit duurde nog wel een half jaar. Ik ben te snel aan de slag gegaan met mijn bedrijf. Ik dacht dat dat wel kon. Daardoor liep ik tegen mezelf aan, want in wezen kon ik nog niet zoveel.

Ook op seksueel gebied waren er veranderingen. Ik was hierin onzeker en twijfelde eraan of ik nog wel genoeg te bieden had. Maar door alle warmte en liefde die mijn vrouw en ik voor elkaar voelden, bleven wij elkaar altijd vasthouden en heeft het ons op alle vlakken veel gebracht.

Er moest snel ingegrepen worden

Van negatief naar positief

Ik had een vriend, die zei dat het misschien een goed idee voor mij zou zijn om te gaan schilderen. Ik ben dat gaan doen en iedereen vond het prachtig wat ik maakte. Ik dacht eerst dat ze dat zeiden omdat ik ‘zielig’ was. Zo onzeker was ik geworden. Dat was ik nooit, maar door de prostaatkanker voelde ik me zo kwetsbaar. Er zijn zelfs exposities geweest van mijn schilderijen. Dat liet mij zien dat iets negatiefs dus omgezet kon worden in iets positiefs en de kanker verschoof daardoor naar de achtergrond. Nu kon ik het ook hebben over mijn kunst. Ik kon uit die rol van kankerpatiënt komen en weer Peter worden.

Een vernieuwde Peter eigenlijk. Ik wilde geen poppenkasten meer, ik wilde écht zijn, puur in mijn contacten. Ik maakte bewustere keuzes en dat leidde dan soms tot afscheid nemen.

Niemand hoefde mij te zeggen dat het wel meeviel

Ik moest mijn kanker aangaan. Alles was veranderd en ik zag eerst alleen mijn beperkingen. Ik ging door mijn pijn heen en kon daarna weer gaan opbouwen. Wat heb ik ook gehuild, maar als je steeds weer dat laatje dichtdoet wat pijn zou kunnen doen als je het open zou trekken, dan mis je je kansen.

Prostaatkanker was uiteindelijk mijn hulpmiddel om mijn innerlijke zoektocht aan te gaan. Ik pelde alle lagen van mijzelf af tot ik zag wie ik in wezen ben. Ik moest dit proces alleen ondergaan, de pijn, het verdriet. De overgave die daarop volgde, zette voor mij de ramen wagenwijd open en er kon weer licht, ruimte en inzicht naar binnen stromen.

Ik kan volmondig zeggen: mijn ziekte heeft mij veel dichter bij mijzelf gebracht.’

Back To Top