skip to Main Content

Het is geen luiheid. Het is lethargie. Ik zit in een stoel en staar voor mij uit. Om mij heen is de wereld druk in beweging.

Mijn echtgenote zingt in de verte. De tuinman veegt bladeren weg, ik hoor het ritmische geruis van zijn bezem. Het is heerlijk om in de zon te zitten, maar ik geniet er niet van. Ik zeg dat ik moet genieten. Het lukt niet erg. Mijn benen zijn zwaar en ik moet mijn tanden op elkaar zetten om in beweging te komen. Onzeker voelt het. Maar ik moet dit een keer opschrijven, misschien dat het helpt.

Het is heerlijk om in de zon te zitten, maar ik geniet er niet van

Toen ik klein was zei mijn moeder dat ik humeurig was. Jij gaat zingend naar de wc en komt er met een pesthumeur vanaf. Dat zei ze. En het is nog steeds zo. Mijn stemming kan van het ene op het andere moment omslaan en dan heb ik een hekel aan alles en iedereen. Het is een merkwaardig ongeluksgevoel dat nergens op gestoeld is, want ik ben gelukkig. Ik heb de mooiste relatie die een mens zich kan wensen, met precies de mens die bij mij hoort, mijn grote liefde. Toch lukt het niet om het gevoel dat hierbij hoort voortdurend vast te houden. Soms raak ik de verbinding kwijt met mezelf, dan drijf ik weg. Het is veel erger geworden toen ik mij ervan bewust werd dat mijn kanker nooit meer zou overgaan. In het begin kon ik het nog ervaren als een avontuur. Zo omschreef mijn arts het ook: avonturen in prostaatkankerland, hiermee refererend aan mijn humoristische vertellingen over mijn ziekenhuis ervaringen.

Pappen en nathouden

Het ging pas echt mis toen ik wist dat ik in fase drie was terechtgekomen en dat het een kwestie was geworden van pappen en nathouden. Palliatieve therapie, zo heet dit. Er kwam meer onrust in mijn lijf en mijn neiging om het leven te ontlopen werd sterker. Leven werd zwoegen en vaak diep zuchten. De bijwerkingen van de dubbele hormoonkuur waarmee ik driekwart jaar eerder was gestart waren mij niet verteld, maar op het internet kon ik ze uitgebreid beschreven vinden. In de kern komt het erop neer dat je energieloos wordt. Dat het moeite kost om op te staan. Dat je eigenlijk niets wilt. Dat is het gevoel. Het hoofd dwingt je vooruit. Kom op, er is nog zoveel om van te genieten. Alleen weet je niet meer hoe genieten voelt.

Toch ging het best goed. Hoewel mijn uroloog het afkeurt, gebruikte ik allerlei vitaminen en supplementen waarvan ik gelezen had dat ze wellicht helpen. Ik ben een graver, een zoeker, ik wil altijd alles weten en graaf op het internet door bergen informatie over prostaatkanker. Natuurlijk slik ik ook de mij voorgeschreven hormoon pillen. Want ik wil nog niet dood, ik wil nog heel lang samen zijn met de liefste mens die ik ken.

Er wordt veel goeds toegedicht aan wietolie en dus ben ik daar mee gestart. Een goede vriendin leverde het eerste flesje, nu bestel ik het gewoon online. Paar druppels voor het slapengaan. Daarbij adviseerde mijn vriend de dokter om een sterke dosis melatonine te gebruiken. In de vrije handel niet sterker te krijgen dan 5 milligram per capsule, maar op recept kreeg ik 25 milligram. Waarom meld ik dit? Omdat ik denk dat het mij positief hield en in controle met mijzelf. Ondanks de hormoonkuur bleef ik – nou ja – redelijk mijzelf, hoewel toch ook niet helemaal. Het diepe zuchten bleef. Maar we hadden het druk, zaten in een grote verandering, ander huis, verbouwingen, onderweg naar iets nieuws. Dat kostte het beetje energie dat ik nog had. Ik moest er even uit, rust en ontspanning zouden me goed doen. Dacht ik. Maar in alle rust ging het juist mis.

Ik was er niet bij

In een prachtige omgeving onder een stralend blauwe hemel verloor ik mijzelf beetje bij beetje. Ik kreeg het pas echt in de gaten toen ik een partijtje golf ging spelen. Ik was er niet bij. Een ander speelde mijn partij en ik keek ernaar en het interesseerde me geen donder of het goed ging of fout. We spelen met een vriendengroepje, altijd fanatiek. De verliezer betaalt het drankje na afloop. Ik verloor uiteraard, maar ook dat kon me geen donder schelen, hoewel ik normaal gesproken niet van verliezen houd. Maar wat is nog normaal als je kanker hebt?

De dagen erna voelde ik mij steeds ongelukkiger, terwijl de wereld om mij heen mij vertelde dat het een leuke vakantietijd was. Het liep tegen Kerstmis, feest van het licht. Maar voor mij was het duister. Het hielp niet echt dat ik op Kerstavond mijn broertje heb verloren, het grootste verdriet dat ik ooit heb gevoeld. Lang geleden, maar nooit geheeld. Mijn hoofd tegen de muur gebonkt, gehuild tot ik geen tranen meer had, ik kan het nooit vergeten. Een trauma, ingekapseld door de tijd. Maar ik kan mijn emotionele ineenstorting daar niet aan wijten. De angst, de boosheid over mijn groeiende ziekte moet de oorzaak zijn. Een vakantiewereld vol vrolijkheid, het moet leuk zijn, is ook leuk voor anderen maar ik ervaar het als bedreigend.

Wat mij is overkomen kan ik niet verklaren. Het contrast tussen de uitvergrote sfeer van vrolijkheid en kleur en licht en glans en geluk en mijn duister gevoel werd opgeblazen als een › Het ergst is dat ik mijn allerliefste, de mens van wie ik zoveel houd, van mij verstootte Depressie 2121 ballon in mijn ziel. Het deed meer en meer pijn en toen brak er iets. De ballon knapte en ik liep radeloos rond en wilde vluchten en wist niet waarheen. Tenslotte sloot ik mij op in een donkere kamer en ik zag mijzelf dood gaan. Het was goed om dood te gaan op dat moment, ik zweefde boven mijzelf en raakte los van de wereld en van het heilige moeten. Ik weet wat ik riep: ‘ik houd ermee op’ en daarna ‘ik doe niet meer mee’. Het ergst is dat ik mijn allerliefste, de mens van wie ik zoveel houd, van mij verstootte. Ik duwde haar weg, wilde haar niet zien. Ik wilde alleen zijn in een donker hoekje en… en ja wat eigenlijk. Volledig gestoord dus.

Ik deed haar pijn

Die nacht zat ik in een stoel te wachten. Ik viel soms even in slaap. Uiteindelijk ben ik naar bed gegaan en er niet meer uitgekomen. Mijn allerliefste liet mij alleen omdat zij dacht dat ik dat wilde. Ik verstopte mij in bed. Toen ik er eindelijk, laat in de middag, uitkwam omdat mijn hersens mij dwongen, omdat dit natuurlijk zo niet door kon gaan, was zij zo klein geworden dat ik mij enorm schuldig voelde. Ik deed haar pijn, dat zag ik wel, maar ik kon niet anders. Ik zei dat het mij speet, dat het niet aan haar lag, niet haar schuld was, eigenlijk niets met haar te maken had en toen voelde ik weer die boosheid en sloot ik mij opnieuw op in de slaapkamer. Diep onder de dekens.

’s Nachts ben ik opgestaan en heb op het internet gezocht naar oplossingen. Ja, ik deed de test. En ja, ik bleek voor 86% in een depressie te verkeren. En ja, de bijwerkingen van de hormoontherapie kunnen heftig zijn en depressie hoort daar bij. Problemen met de serotonine, elektrische storingen in mijn hoofd. Ik besloot om de volgende dag naar de vitamine apotheek te gaan om hulpmiddelen aan te schaffen. Vitamine d3, b3 en b6 en magnesium en Japanse paddenstoelen en 5 HTP om de serotonine te normaliseren.

Tanden op mekaar, niet zeuren, dit moet ik doen. Ik moet weer normaal zien te worden. Ik mis mijn wietolie, denk ik. Niet meegenomen op vakantie.. haha. De mevrouw in de natuur apotheek bevestigt dat zij het middel eventueel beschikbaar heeft. Haar baas, de dokter, gebruikt het ook, weet zij. Maar in Portugal waar mij dit overkomt moet je een recept hebben voor CBD olie. Gelukkig heb ik hier een vriend die huisarts is. Hij belt met de eigenaresse van de natuurwinkel en op maandagochtend mag ik het ophalen.

Het is zaterdag. Mijn geliefde is jarig en het spijt mij zo dat ik niet vrolijk ben. Morgen komen er mensen voor een hapje en een drankje. Ik ga mijn best doen, heel erg mijn best doen.

Naam bij de redactie bekend

Back To Top