Intens verdriet door prostaatkanker
Ron Smekens
Ik ben Ron Smekens, ben 62 jaar oud en wil graag mijn verhaal met de lezers delen.
Begin maart 2022, kreeg ik als uit het niets een hartinfarct en werd ik gedotterd, waarbij een stent geplaatst werd. Ook kreeg ik de mededeling dat er nog een slagader voor 70% vernauwd was. Ik kwam in een rollercoaster terecht en ervoer gevoelens van angst, machteloosheid, verdriet en ook boosheid.
Ik mocht na een week naar huis en kon beginnen met hartrevalidatie. Toen ik drie dagen thuis was, kwam corona om de hoek kijken. Ik heb toen angst voor verstikking en doodgaan ervaren en ik vind het nog steeds moeilijk om op die periode terug te kijken. Nog niet in het reine met het hartinfarct en de corona daar bovenop, kreeg ik als nevenverschijnsel van corona astma, overleed mijn vader en verloor ik mijn baan. In deze periode kreeg ik de diagnose Long COVID. Ik wist niet wat me overkwam en raakte nog meer de grip op mijn leven kwijt.
In februari 2023, een paar maanden vóór het einde van mijn revalidatie, kreeg ik last van mijn linkerbeen. Binnen het revalidatiecentrum verwees een fysiotherapeut mij naar de huisarts, omdat ik ondanks zijn behandelingen pijn bleef houden. Het bleek te gaan om een hernia, waarvoor ik op de pijnpoli twee behandelingen heb ondergaan, die uiteindelijk niet bleken te helpen. Na een tijd werd duidelijk dat het ging om twee hernia’s die op twee plaatsen geopereerd moesten worden.
… En toen kwam kanker
Een aantal weken na de rugoperatie kreeg ik plasklachten en dacht ik dat ik een blaasontsteking had. Ik ging naar de huisarts, die mijn prostaat ook meteen onderzocht. Hij stelde vast dat mijn prostaat vergroot was en verwees mij wederom door naar het ziekenhuis, waar een echo en een MRI werden gemaakt. Verder werden er ook biopten genomen en de uitslag viel tegen. Ik bleek prostaatkanker te hebben. De uroloog stelde voor ook nog een PET-scan te maken om uitzaaiingen uit te sluiten. Ik had het gevoel dat ik het allemaal niet meer trok na alles wat ik al eerder had meegemaakt.
Na twee jaar knokken om te herstellen, voelde ik me lichamelijk, psychisch en emotioneel uitgeput. Door de prostaatkanker werd ik op een diepere, kwetsbare laag in mezelf teruggeworpen, waarbij ik ook nog eens in mijn seksualiteit werd aangeraakt. Ik kreeg gevoelens van angst en onveiligheid in de reguliere wereld van de gezondheidszorg waar ik op een zakelijke en afstandelijke manier werd bejegend met de mededeling dat ik kanker had. Er werd voor mijn gevoel geen rekening gehouden met dat, wat dit met mij op een dieper level deed.
Keuze voor kwaliteit van leven
Op dit ogenblik kies ik niet voor een reguliere behandeling, omdat mijn lichaam de laatste twee jaar al te veel te verduren heeft gehad. Ik kies nu voor kwaliteit van leven en maak de keuze voor ‘actief volgen’, wat inhoudt dat ik regelmatig bloedonderzoeken krijg. Ik voelde in deze hele periode een intens verdriet, des te meer omdat ik door de prostaatkanker diep geraakt werd in mijn eigenheid als man en ik mij ook in mijn seksualiteit gekwetst voelde. Het seksueel misbruik in mijn verleden had hier mee te maken. Ik dacht dat ik dat een plek had gegeven, maar ik voelde mij nu op een diepere, emotionele laag opnieuw aangeraakt in mijn beschadiging. Als kind werd ik op psychisch vlak seksueel misbruikt door vrouwen in mijn familie. Alles uit deze periode kwam nu terug.
Het bijzondere hierin is dat deze zware last een uitnodiging werd om met dit gebeuren in het reine te komen en me te bevrijden van dit traumatische gebeuren in mijn leven. Door de prostaatkanker werd ik volledig teruggeworpen op mijn basis als kind met verwaarlozing, mishandeling en misbruik. Het genezingsproces van mijn prostaatkanker nodigt mij nu uit om ook het genezingsproces van mijn innerlijke kind aan te gaan. De afgelopen twee jaren, van 2022 tot 2024, waren een helse rit, waarbij er veel gebeurde in mijn leven én het leven van mijn gezin. Zelfreflectie maakte een essentieel deel uit van deze periode. Het was een reis met veel hobbels en kronkels. Vaak verloor ik ook de moed en wilde ik het opgeven.
Ik voelde me gehoord en gezien
Mijn worsteling werd rustiger vanaf het moment dat ik stopte met de strijd en mezelf met compassie ging omarmen. De warmte, geborgenheid én liefde van mijn gezin hebben mij enorm geholpen. Tot en met juni 2024 voelde ik mij erg gesteund in de gesprekken met een medisch maatschappelijk werker in het ziekenhuis. Ik voelde me door haar gehoord en gezien. Dat vond ik erg waardevol binnen mijn genezingsproces.
Als ik nu terugkijk op deze periode in mijn leven was het een zware dobber, maar heeft het mij ook veel inzicht gegeven in wie ik ben en de rijkdom die het leven te bieden heeft.
Bijschrift
Ron Smekens