Content voor Ingelogde Gebruikers

Hoe zelf actief te werken aan herstel

Heft in eigen hand nemen

Ralph Vermeere fietst één keer per jaar in het hooggebergte

  • Fred Fontijn, Ralph Vermeere

Ralph, 58 jaar, houdt van sportief bezig zijn. Hij fietst zo’n 150 km per week. En één keer per jaar een echte uitdaging: het hooggebergte. De Alpe d’Huez op of Mont Ventoux. Genieten van het buiten zijn.

Tot op een gegeven moment plasklachten het fietsen wat lastiger maakten. Een rectaal toucher van de huisarts en een PSA van tien brachten Ralph bij de uroloog. Een MRI scan en het nemen van biopten volgden. Foute boel: 8 biopten en allemaal raak. Prostaatkanker met een Gleason score 9. Deze score geeft de mate van agressiviteit aan en loopt van twee tot tien. Dat was een flinke dreun. Wat nu? De MRI bracht aan het licht dat het een invasieve kanker was met ingroei in de zaadblaasjes en de plasbuis. Opereren is een optie. Verschillende urologen durfden dit niet aan. De derde uiteindelijk wel en heeft zoveel mogelijk weggehaald. Bij de operatie werden 16 lymfeklieren verwijderd. Zes of zeven bleken aangetast. Uitzaaiingen dus. De operatie was geslaagd maar er volgde een moeizaam herstel. De eerste weken was Ralph ernstig verzwakt. Lopen ging heel moeizaam met bovendien veel last van incontinentie. Van een eerste 300 meter naar uiteindelijk 6 á 7 km per dag. Maar wel met veel last van incontinentie, na een wandeling tot wel 3 deciliter verlies.
Het is lastig om daar mee om te gaan.
Na zes weken mocht hij weer fietsen. De rondjes waren klein, maar het voelde geweldig. Incontinentie was gelukkig bij fietsen beperkt tot veel plassen onderweg.
Na drie maanden, bij de controle, bleek de PSA gezakt naar 0,2. Een hele verbetering maar niet voldoende. Drie maanden later 0,3. Een PSMA PET scan liet geen uitzaaiingen zien met uitzondering van een verdacht plekje op het schaambeen.
Veel bezig geweest om de werkuren weer op te bouwen. Adviezen van familie en vrienden volgden.

‘Mijn vrouw wees mij op het belang van goede voeding. Een goede vriend viel het op dat ik sterk focuste op mijn conditie. Volgens hem moest ik mij veel meer op mijn ziekteherstel richten’.

Afwachten voelde niet goed…

En zo kwam ik terecht bij een ‘natuurarts/ levensstijlcoach’. Het ‘afwachten of het beter gaat’ zonder er zelf echt ook actief aan te werken, voelde niet goed. Deze arts werd mij aangeraden door de bekkenbodemtherapeute. Een praktijk voor natuur- en leefstijlgeneeskunde gericht op het versterken van het zelf genezend vermogen. Een (huis)arts die zich gespecialiseerd heeft in ondersteunende therapieën in aanvulling op de reguliere geneeskunde. Een praktijk voor diagnose, behandeling en coaching volgens de richtlijnen van de reguliere èn complementaire geneeskunde. En dat vond ik belangrijk want ik wilde mij niet in het ‘alternatieve’ circuit begeven. De reguliere behandeling is leidend, zo ook het advies van de behandelend uroloog.

En zo ben ik actief gaan werken aan mijn herstel, alles in overleg en met goedkeuring van de behandelend uroloog. Beginnend met wietolie met THC en CBD. De uroloog vond dit prima, als ik er maar baat bij zou hebben. Ik heb daarbij veel aan de sites van de stichting SuverNuver en Mediwiet gehad.

De eerste uitdaging was het aanpassen van de voeding. Geen opwekkende middelen als koffie en zwarte thee. Maar ook geen suiker en snelle koolhydraten. Want die stuwen het energieniveau en daarmee ook het adrenalinegehalte in het bloed. De tweede uitdaging ging verder op dit punt. Uitsluitend langzame koolhydraten zoals havermout, echter geen rijst, pasta, brood, aardappels, fruit, kaas en zoete zuivel. Ook kreeg ik een aantal voedingssupplementen, kurkuma, zink, visolie e.d. De arts controleerde regelmatig het bloedbeeld. Dit alles gericht op het versterken van het immuunsysteem en het lichaam zo onaantrekkelijk mogelijk maken voor kanker.

Tevens doe ik ook aan ‘intermittent fasting’. Na acht uur ’s avonds niets meer eten tot de volgende middag één uur. Dat is goed te doen en ik voel mij hier energiek bij. Volgens de leer van een Japanse Nobelprijswinnaar Yoshinori Ohsumi. Zijn onderzoek ging over autofagie, een cel-eigen afvalopruimsysteem dat beschadigde cellen wegwerkt. Eén keer heb ik drie dagen volledig gevast (niet eten en niet drinken) met als doel mijn immuun system te resetten, maar dat doe ik niet meer. Ik heb niet veel vet waardoor je in deze periode eiwitten (spieren) verbrandt. Daar heb ik een half jaar last van gehad.

Accepteren dat je bang mag zijn…

De derde uitdaging: werken aan mijn ‘mindset’. Ik had last van stress en angst, vooral als er weer ‘uitslagen’ op het programma stonden. Ik heb onder andere aan ademhalingstherapie gedaan. Bij deze therapie werd stress opgewekt door een soort van hyperventilatie op te roepen. Na afloop werd ik rustig en bleken er een aantal zaken naar boven te komen die kennelijk door mij niet of onvoldoende verwerkt zijn en waarvan ik dacht dat dat al lang passé was. Verbazingwekkend. Het resultaat van deze therapie was dat ik beter geleerd heb met stress om te gaan en zo mogelijk te vermijden. Vooral ook meer voor mijzelf te kiezen en de kunst van het ‘nee zeggen’. Te kiezen voor de leuke dingen in het leven. Maar ook acceptatie van mijn ziekte en ik heb geleerd dat je bang mag zijn. Daardoor kan ik daar ook beter mee overweg. Gelukkig heb ik ook goede collega’s die mij helpen en begrip tonen zodat ik ook de ruimte krijg mijn leven wat aan te passen.’

En wat vond de uroloog van dit alles?
Die stond er eerst sceptisch tegenover. Maar hij merkte wel dat mijn ziekteverloop relatief gunstig verliep en totaal verschillend met een normaal verloop. Ik heb na twee jaar een PSA-waarde van slechts 0,7. Ik heb tot nu toe geen hormoonbehandeling of andere therapie gehad. Bij mij helpt deze aanpak kennelijk. En ik voel mij er ook heel goed bij. Daarom ondersteunt hij mijn aanpak al zegt hij erbij, en ik beaam dat, dat deze aanpak zeker niet voor iedereen zal werken. Er is veel discipline voor nodig en motivatie. Iedere patiënt is weer anders en vraagt om maatwerk behandeling. Op het ogenblik is hij zover dat hij achter het publiceren van mijn verhaal staat en ook zijn patiënten nu wijst op het belang van goede voeding en activiteiten. En hij heeft gevraagd of hij geïnteresseerde patiënten naar mij mag doorverwijzen.

Jankend naar boven…

En het resultaat?
Het belangrijkste is dat ik mij krachtig, energiek en ontspannen voel. Ik kies meer voor mezelf en geniet intenser van het leven. Je moet niet bij ‘de pakken gaan neerzitten’. Mijn conditie is nu goed. Ik fiets weer 150 km en ga weer de Alpe d’Huez op. Een leuke anekdote bij de beklimming van deze berg (ik wist toen net dat ik kanker had) was dat na een paar km op de weg stond: ‘Voor papa, 4 het leven’. Ik kan je zeggen dat ik jankend naar boven ben gereden. Tien maanden na de operatie heb ik de Mont Ventoux beklommen met de fiets.

Ik kies meer voor mezelf en
geniet intenser van het leven

Heb je nog een advies?
Ja het allerbelangrijkste is zelf in actie te komen. Werken om je lichaam weer gezond te krijgen. En ook aandacht aan je mindset geven. Stress, angst, het niet accepteren van je ziekte zijn zaken die je genezing in de weg kunnen zitten. Blijf praten met anderen over hoe jij je voelt, zij zien dat aan jouw buitenkant niet. En natuurlijk doe het niet alleen maar in overleg met je arts. Samen bereik je het beste resultaat.

[1] Raadpleeg ook de site van KWF over wietolie met de aanbeveling alleen medicinale wietolie te gebruiken voorgeschreven op recept. De samenstelling daarvan is constant en wordt gecontroleerd.

Scroll naar boven