skip to Main Content

Helemaal los van alle problemen – Het verhaal van Meindert

Met een groep van tien leden van de schaatsclub SCOSS (Schaats en Skeeler Club Oss) maakte ik nietsvermoedend in september 2017 plannen om een week op de Weissensee te gaan schaatsen.

Ik had nog geen idee hoe bijzonder de Alternatieve Elfstedentocht in januari 2018 op de Weissensee voor mij zou worden. In de voorbereiding heb ik geskeelerd, meegedaan met 24KiKa en een persoonlijk record gereden op de marathon van Berlijn. Lang geleden heb ik ook de ‘echte’ Elfstedentocht gereden. Ik was eerder op de Weissensee geweest en heb daar slechts één keer de 200km uitgereden.

Foute boel

Ik had wat kleine fysieke probleempjes maar die verhinderden mij niet om stevig te sporten. Wel moest ik wat vaker plassen. Toch maar een afspraak gemaakt bij de dokter. Binnen een week zat ik in het ziekenhuis waar scans zijn gemaakt en biopten genomen. Eind oktober was het duidelijk: uitgezaaide prostaatkanker, type 4, een PSA van 241 en een Gleason-score van 8, het type waar je meestal niet oud mee wordt. Een enorme klap. Na een second opinion stelde mijn oncoloog een chemokuur voor, ik vertelde haar van mijn plan om een week in Oostenrijk te gaan schaatsen.

Binnen een week zat ik in het ziekenhuis

Tot mijn opluchting werd de agenda gepakt en werd gekeken hoe de chemokuur om de schaatsweek heen kon worden gepland. ‘Wel bloed laten testen voor je gaat’ werd me nog meegegeven. Na de eerste chemo kreeg ik lichte koorts en moest een nacht in het ziekenhuis blijven. Verdorie net op de avond van de Schaatsnacht van Eindhoven, waar we een 100km zouden rijden. Mijn 2e chemo op 9 januari viel best mee. De chemo met docetaxel was goed te doen. Wel kreeg ik last van mijn slijmvliezen (vieze smaak in mijn mond, loopneus en tranende ogen) en de eerste dagen een licht katerig gevoel. Tegen de bijwerkingen kreeg ik verschillende medicijnen. Na de bloedtest kreeg ik een dag voor vertrek groen licht om naar Oostenrijk te gaan.

Als in een droom De week op de Weissensee verliep als in een droom. In gezelschap van schaatsvrienden ben je helemaal gefocust op het ijs en los van alle problemen. De Alternatieve Elfstedentocht op dinsdag 23 januari ging heerlijk, maar je merkt toch dat het lijf een flinke dreun heeft gekregen. Na 150 kilometer vond ik het mooi geweest. Vrijdags heb ik nog aan de prestatietocht van 100 kilometer meegedaan en deze ook uitgereden. Daarna weer terug naar huis, naar de kanker en de chemo. Dat komt dan weer hard aan.
De tocht van 2019 heb ik overgeslagen, ik zat toen midden in de bestralingsperiode, een week weg was toen geen optie.

Je merkt toch dat het lijf een flinke dreun heeft gekregen

Ik kon het nog

Zonder al te hoge verwachtingen ben ik in januari van dit jaar weer met schaatsvrienden naar de Weissensee geweest. Alleen maar lekker schaatsen was het plan. Maar in Oostenrijk bleken de omstandigheden ideaal. Goed ijs, geen wind, in Oostenrijk noemen ze dat Kaiserwetter. Dit was de kans om toch weer eens een 200km te rijden, als het kon dan moest het nu gebeuren. Met fanatieke verbetenheid stond ik op dinsdag 21 januari om 7 uur ’s ochtends aan de start van de Alternatieve Elfstedentocht. Om 200 kilometer, 10 uur en 5 minuten later, opgewacht door mijn vrienden, met tranen in mijn ogen over de finish te komen. Ik kon het nog, ondanks de kanker. Deze 200 kilometer was de allermooiste. Ik besloot om drie dagen later, op vrijdag, nog een 100km te rijden, die ging ook prima. Het was wederom een bijzondere week in Oostenrijk. Hoe gaat het nu? Medisch gezien gaat het vrij goed. Mijn PSA is al bijna een jaar lager dan 1.0. Ik kan lekker trainen, al is het allemaal wat minder dan vroeger. Ik ben ervan overtuigd dat alles wat ik met mijn fysieke conditie kan sporten helpt om mijn geest helder en positief te houden en mij motiveert om de soms pittige bijwerkingen van de hormoonbehandeling te doorstaan. Met goede voeding ondersteun ik mijn lichaam om de kanker zo lang mogelijk onder controle te houden.
Don’t Stop Me Now
Dat is nu mijn motto.

Back To Top
X