Ga naar hoofdinhoud

Hans Overbeeke

Onlangs heb ik mijn 5-jarig jubileum gevierd! Ooit dacht ik dat ik het niet zou meemaken. Kijk mij nu eens, fit en wel. Nu is het tijd om even terug en een beetje vooruit te kijken. Als troost voor ‘nieuwe’ lotgenoten en als herkenning voor ‘veteranen’.

Net als ieder ander ben ik vreselijk geschrokken toen ik de diagnose kreeg. In het ziekenhuis in Breda waren op de bot- en CT-scan geen uitzaaiingen te zien. Later in het Erasmus in Rotterdam waren er wel kleine uitzaaiingen op de PSMA-PET-scan zichtbaar. Mijn uroloog schreef direct de hormoontherapie met injecties voor in combinatie met chemotherapie (Docetaxel), toen nog standaardbehandeling bij uitzaaiingen. (‘we kunnen u ook operatief helpen hoor, het is maar een kleine ingreep’ hoorde ik haar nog zeggen). Ook werd ik doorverwezen naar de oncoloog.

De oncoloog was ook voortvarend, een paar dagen later had ik al een intake. Aan de hand van een map geplastificeerde pagina’s met grote letters vertelde een oncologisch verpleegkundige mijn vrouw en mij hoe de behandeling zou gaan en wat ik ervan zou kunnen merken. De mogelijke bijwerkingen werden gedetailleerd besproken. Ineens zag ik mijn vrouw van haar stoel glijden, ze viel flauw. Twee andere verpleegkundigen hielpen haar weer op de been. Ze vertelde dat ze dit alles niet meer kon verdragen. Hierna we zijn richting huis gegaan. De pillen tegen de misselijkheid kregen we vast mee.

Bijwerkingen vielen mee

Ik twijfelde over de behandeling, de PSMA-techniek was toen nog jong en de standaard behandeling was volgens mij nog niet aangepast. Als voorbereiding op de eerste injectie was ik al gestart met een lage dosis Bicalutamide. In het Radboudumc heb ik ook een andere uroloog geraadpleegd. Die vond een start met alleen Bicalutamide als monotherapie aanvaardbaar, wel met een hogere dosis van 150 mg per dag. Zo bleef mijn PSA toch bijna twee jaar redelijk onder controle. De bijwerkingen van de Bicalutamide vielen eigenlijk mee. Op het internet las ik allerlei vervelende verhalen, maar bij mij bleef het vooral de eerste maanden hoofdzakelijk bij gevoelige- en soms pijnlijke borsten. Uiteindelijk wende mijn lichaam er gewoon aan denk ik.

De bijwerkingen van de Bicalutamide vielen eigenlijk mee

Begin 2019 ben ik op mijn verzoek lokaal uitwendig bestraald. Ik heb gelezen dat daardoor de injecties mogelijk uitgesteld kunnen worden en de overlevingstijd kan toenemen. Na een bezoek aan het UZ Gent bleek mijn ‘eigen’ Radboud bereid dit te doen. Ik ben 20 keer bestraald. Het werkte prima, de PSA daalde behoorlijk. Wel had ik last van bijwerkingen, naast vermoeidheid ook het gevoel van kokend lood als ik ‘s nachts moest plassen. Voor mij was dat het bewijs dat er in mijn lichaam van alles gebeurde. Na een paar maanden voelde alles weer als normaal.

Het gevoel van kokend lood als ik ‘s nachts moest plassen

Bijna twee jaar heeft de bestraling in combinatie met de Bicalutamide gewerkt. Daarna ging de PSA weer behoorlijk stijgen. Mijn arts vond het raadzaam in plaats van de Bicalutamide te starten met Zoladex-injecties, één injectie per drie maanden. De eerste kreeg ik 7 september 2021 thuis van een vriendelijke verpleegkundige in mijn onderbuik, het was zo gepiept. De volgende dag voelde ik me wat grieperig maar daarna was ik weer fit als altijd. Dat ben ik nog steeds.

Vreemd soort ‘rust’

Om fit te blijven volg ik de richtlijnen van het Wereld Kanker Onderzoek Fonds, eet gezond en beweeg veel, gemiddeld wandel ik 10 km per dag. Ik heb mijn energie niet verloren. Wel heb ik het sneller warm door de Zoladex, maar dat schijnt normaal te zijn. Mijn vrouw zegt dat ik niet veranderd ben. Zelf denk ik van wel. Er is een vreemd soort ‘rust’ in mijn lijf gekomen, niet eens onprettig. Ik mis toch wel die oude onrust, die opflikkerende waakvlam als mijn vrouw dicht tegen me aankroop. Ik vind het heerlijk om bij haar te zijn en van haar warmte te genieten, dat is onveranderd. Maar die vlam blijf veel vaker en langer in de waakstand staan. Voor ons geen probleem, hopelijk wordt het dat ook niet.

Ik ga het zien. Ik droom voorlopig van mijn 10-jarig jubileum. Zou ik dat nog kunnen vieren? En met wie? Maar nu roept de dag van vandaag, mijn fiets staat klaar voor de dagelijkse inkopen en hond Blitz hunkert naar zijn wandeling. ‘Ja ja , ik kom er aan’

 

Back To Top