Kiezen uit drie behandelingen- Het verhaal van Bas

Lotgenoot Bas (60 jaar) stuurde ons zijn ervaringen. Ook gezien de discussie over het preventief PSA meten en de gevolgen/consequenties daarvan. Op initiatief van zijn huisarts werd er vroegtijdig PSA gemeten. Eerst vond hij dat vreemd, maar achteraf is hij er blij mee en wil nu zijn ervaringen delen.

Mijn huisarts vond, toen ik 50 jaar werd, dat ik in de risicogroep van prostaatkanker zat en wilde mijn PSA-waarde laten vaststellen. Dat verraste mij nogal, immers ik had nergens last van. De PSA bleek 7,8, reden voor doorverwijzing naar een uroloog. Deze uroloog vond het eigenlijk misdadig (zijn woorden) wat mijn huisarts had gedaan. Hij was tegen het preventief opzadelen van mannen met vervelende onderzoeken. Maar goed, de waarde van 7,8 kon hij toch niet negeren en er volgden 12 biopten. Resultaat: geen tumor aanwezig, maar wel één verdacht gebied. Niets mee aan de hand, maar wel in de gaten houden.

Afspraak met uroloog

Eigenlijk zou dit onderzoek ieder jaar moeten plaatsvinden. Dat vond ik een minder goed idee omdat het nemen van biopten geen zaak is waar ik met enthousiasme naar uit keek. Met de uroloog sprak ik af jaarlijks een PSA-waarde meting te laten doen en vervolgonderzoek uit te stellen tot de PSA-waarde boven de 10 zou komen. Dat was pas 9 jaar later het geval, 11,7 in april 2018.

Dus weer biopten, 10 dit keer en opnieuw kwam er geen constatering van een tumor uit. Daarop werd besloten om mij gedurende 2 maanden een kuur tamsulosine te geven, waarbij de PSA-waarde zou moeten dalen. Maar helaas, na 2 maanden was die ruim 13. Gelukkig heb ik een verstandige uroloog en hij verwees mij door naar het Erasmus MC waar men een MRI gerichte biopsie kon doen. En inderdaad bleek hier, met 3 biopten, dat er een mild agressieve tumor kon worden vastgesteld (Gleason 3+4=7). Gelokaliseerd aan de linkerkant van mijn prostaat. Dit was in oktober 2018.

Deze uroloog vond het eigenlijk misdadig

Hierna weer terug naar het ‘eigen’ ziekenhuis. Uit overleg met de urologen van zowel het ‘eigen’ ziekenhuis als die van het VuMC kwamen drie mogelijke behandelingen. Daarvan werd de radicale verwijdering mij sterk aangeraden. Zelf had ik een voorkeur voor Brachy therapie (inwendige bestraling), maar dat zou met mijn grote prostaat te risicovol zijn. De radicale verwijdering (RALP) is op 14 januari 2019 in het VuMC uitgevoerd met behulp van de Da Vinci robot. Lymfeklieren zijn niet verwijderd.

Meevaller

Dinsdag de 15e ontslagen en weer naar huis. Ik zag op tegen de katheter, maar dat viel enorm mee. Geen lekkages – geen geurtjes, geen problemen met slapen. Dit ter geruststelling van iedereen die daar tegenop zou zien (hoewel dat per persoon kan verschillen uiteraard). Dinsdag de 22e op gesprek bij de uroloog: geen complicaties bij de operatie – schone snijranden – weinig bloedverlies en een overall Gleason van 3+3=6. Over 3 maanden een vervolgafspraak en PSA-waarde meting – deze zou dan onmeetbaar moeten zijn (daar hoop ik dan maar op). En … aan beiden zijden kon zenuw besparend worden geopereerd, gunstig voor de continentie en potentie.

Vrijdag de 25e naar de poli geweest om de katheter te laten verwijderen – ging ook van een leien dakje – en inmiddels (de volgende dag) lijkt het erop dat ik 100% continent ben. Geen druppel verlies. Ook daarvan hoop ik dat het zo blijft.

Niet dan mijn ervaring voor iedereen geldt, maar ik wil dit wel delen. Nu ben ik vooral blij dat ik een van de mannen ben waarbij erger kon worden voorkomen.

Groet, Bas.

X