skip to Main Content

In augustus 2019 maakte ik, 58 jaar jong, een afspraak met de huisarts nadat ik problemen kreeg met plassen.

De huisarts toucheerde mijn prostaat en vertelde dat het niet goed aanvoelde. Diezelfde ochtend heb ik bloed laten prikken, aan het eind van de middag kon ik terugkomen voor de uitslag.

De huisarts riep mij direct binnen en zei ‘Ik ben bang dat ik geen goed nieuws heb, je PSA is 169 wat kan duiden op prostaatkanker met mogelijk al uitzaaiingen naar de botten.’ Dat was ontzettend schrikken, zeker als je het niet aanvoelt- en niet aan ziet komen. Direct hierna heb ik een afspraak gemaakt met het prostaatcentrum Zuidwest Nederland van het St. Franciscus ziekenhuis en kon binnen een week terecht voor de nodige onderzoeken. Eerst is een echo gemaakt, die liet een gezwel zien van 5 cm, hierna zijn er gericht biopten genomen. Binnen een week steeg mijn PSA van 169 naar 230. Dat dit niet veel goeds beloofde was inmiddels wel duidelijk. Na de biopten volgde een PET-scan, op 9 oktober kwam de uitslag. Deze ochtend vergeet ik niet gauw, de uitslag was uitgezaaide prostaatkanker in stadium 4.

Ongeneeslijk ziek

Mij werd verteld dat ik ongeneeslijk ziek was. De uitzaaiingen waren al te zien in de botten, het rechterbekken was geheel aangetast, twee grote plekken in de wervels en in de lymfeklieren, vier plekjes op de longen en een klein plekje op één van de nieren en nog verschillende plekjes rondom het hart zonder gevolgen voor mijn hartfunctie.

Mogelijk zijn er uitzaaiingen naar de botten.

Na het gesprek met de uroloog werd ik doorgestuurd naar palliatieve zorg. Daar kom ik erachter dat daar mensen naar toegestuurd worden die niet meer genezen en aan hun laatste levensfase zijn begonnen. De schrik zit er dan goed in!

Hormonen en chemo

De uroloog stelde voor om direct met hormonen te starten, om de drie maanden krijg ik een injectie in mijn buik, en gelijktijdig een chemokuur te volgen, deze heb ik zes keer gehad. De chemo is mij meegevallen, behalve de eerste week heb ik er niet veel last van gehad. Soms was ik wat beroerd, maar ik ben snel opgeknapt ook omdat ik ben blijven sporten (zwemmen twee tot drie keer in de week) en ben blijven doorwerken, dit gaf de nodige afleiding. We zijn nu 1 jaar verder, mijn PSA is binnen een jaar teruggegaan van 230 naar 13 en zakt nog steeds, inmiddels is de PSA 0.18.

Zwemmen is mijn uitlaatklep

Ik ben ervan overtuigd dat sporten heel belangrijk is tijdens de chemo. Dit heeft mij er doorheen getrokken. Ik zwem nog steeds, het is voor mij een mooie uitlaatklep. Ik merk dat je geestelijk een flinke klap krijgt, ik zit nu even in een dal wat mijn werk betreft. Op mijn werk vinden ze dit niet raar. Zelf denk ik dat nu na een jaar de spanningen eruit komen. Inmiddels ben ik verhuisd, dus alles bij elkaar heeft het afgelopen jaar veel impact op mij gehad. Ik wil positief blijven denken (al valt dat niet altijd mee), zo lang mogelijk mijn oude leefpatroon vasthouden, blijven sporten en blijven werken.

Medisch gezien klaag ik niet over het afgelopen jaar. Met de bijwerkingen van de hormooninjecties valt wel te leven. Met een positieve instelling en met blijven sporten hoop ik het nog een aantal jaren vol te houden.

Back To Top