skip to Main Content

Moos ff weg

Twee nummers van Nieuws geleden (december 2018) schreven wij over de broers Kees en Theo van Os die mee gingen doen met de expeditie ‘Moos ff weg’, een 6.000 km lange rit naar het hoge noorden. Zij wilden zelf het Noorderlicht wel eens zien. Via sponsoring werd met de rit bovendien geld opgehaald. Dat geld, bijna € 3.000,– is in mei overhandigd aan Kees van den Berg, PKS-voorzitter.

Ik ben nu 69 jaar. Rond mijn 20e al huidkankerplekjes gehad, goed weggehaald en weggebleven. In 2014 voelde ik een bobbeltje in mijn hals. Bleek lymfklierkanker te zijn (!) Tumor verwijderd en 30 keer bestraald, zonder problemen onder controle gebleven. Prima dus, dat gaat goed, dacht ik.

Goed mis dus

Tot ik eind 2017 voor plasproblemen naar de huisarts ging. PSA bleek 406 (!) Goed mis dus. Naar de uroloog. Biopten en scans. Ja hoor, prostaatkanker EN uitgezaaid in de botten met daarbij de mededeling dat het ongeneeslijk is. Nou, dan stort je wereld in, temeer omdat ik eigenlijk dacht dat ik de (lymfeklier-) kanker overwonnen had. Maar goed, gelijk in Januari 2018 begonnen met chemo en hormoontherapie. Duurde tot juni 2018. Elke drie maanden bloedprikken voor PSAwaarde. Die was inmiddels ‘constant’ op 0,1.
De reis naar Lapland leverde mooie ervaringen op en ook nog een fraaie cheque voor de PKS. Het leek dus allemaal wel goed te gaan. Maar in maart 2019 waren de PSA en testosteronwaarden toch weer opgelopen. De hormonenkuur (Lucrin injecties) doet z’n werk niet goed, want er wordt toch testosteron aangemaakt, met als gevolg dat de kankercellen in de prostaat toch weer gevoed worden. Nu kan het zijn dat de laatste hormooninjectie afgelopen januari ‘niet goed is gezet’, dus volgende maand weer bloedprikken en dan maar kijken wat de status is om eventueel andere/nieuwe actie te ondernemen.

Stemmingswisselingen en opvliegers

Ik weet alleen maar dat ik de laatste maanden erg moe ben en veel pijn heb in knieën, rechterschouder (botten) en darmen. Mijn conditie is ook hard achteruitgegaan. Ik probeer elke dag te wandelen, maar de stukjes worden steeds korter. Met dank aan de hormoontherapie heb ik ook last van stemmingswisselingen en opvliegers. Als ik op mijn ervaringen terugkijk, dan is het voor mij onbegrijpelijk dat geen van de specialisten die mij behandelden voor mijn nektumor en lymfeklierkanker op het idee is gekomen ook eens naar de PSA-waarde te laten kijken, temeer omdat ze geen oorzaak van de tumor konden vinden. Ik ben daar ook heel boos over geworden. En hoop dat ze mijn kritiek ter harte hebben genomen, dan heeft een ander er misschien nog iets aan.

PSA laten meten

Het laat me niet los dat met één keer bloedprikken om de PSA-waarde te bepalen veel ellende en leed voorkomen had kunnen worden. Ik begrijp dat er geen landelijk bevolkingsonderzoek naar prostaatkanker komt. Je kunt bijvoorbeeld een waarde van 20 hebben, maar dat hoeft nog geen kanker te betekenen. En alle mannen met een verhoogde waarde door een scanner halen, dat is niet te doen. Wat wel kan? Ik roep mannen van boven de 55 op om gewoon hun PSA eens te laten meten. En overleg met je huisarts over de uitslag. Is de waarde iets verhoogd, dan kun je na een half jaartje nog een keer prikken. Dan zie je of er verloop in zit en kun je indien nodig actie ondernemen.

Back To Top
X