skip to Main Content

Een nieuw woord, een nieuw verhaal. Hoe gaat het met je na je prostatectomie? Ik dacht terug aan het allereerste besef dat er iets mis was. Dat was in 2012, ik was toen 57 jaar.

Onze huisarts stuurde een mail aan ‘50 plus’ mannen met de vraag om te reageren wanneer er plasproblemen waren, een vragenlijst was bijgevoegd, bij een hoge uitslag contact opnemen met de praktijk. Ik scoorde hoog op alle onderdelen. Te vaak moeten plassen, nadruppelen. Overdag moest ik minstens 15 keer naar het toilet en soms snel ook.

De kanker het lijf uit, het liefst zo snel mogelijk

Tijdens het eerste consult werd de werking van de prostaat uitgelegd, de plasproblemen besproken en afgesproken een PSA-test te doen en twee weken lang een dagboek bij te houden. Bij het vervolg consult zat de PSA op een gemiddeld niveau. De plasklachten bleven. Diagnose: Prostaatvergroting. De huisarts schreef een middel voor dat de plasbuis wat zou ontspannen. Na een aantal maanden zonder merkbaar resultaat kreeg ik combinatiemedicijnen die tegelijk de prostaat verkleinen. Binnen een maand ging het steeds beter met plassen, de plas ophouden en nadruppelen.

Niet langer negeren

Jaarlijks werd mijn PSA gecontroleerd, deze bleef steeds binnen de norm. Eind 2019 merkte ik dat het toch wat minder ging. ’s Morgens speelden de problemen met het plassen weer op. Ook kreeg ik erge last van mijn nek. Voor de tweede keer had ik een nekhernia en moest geopereerd worden. Door corona werd de operatie enkele maanden uitgesteld, in juli 2020 werd de nekhernia geopereerd. Na mijn revalidatie vond ik dat ik de prostaatproblemen niet langer moest negeren. In augustus weer PSA gemeten: 4,7. Niets verontrustends maar het voelde niet goed. Ik realiseerde me dat prostaatkanker in mijn familie wel erg vaak voorkwam en dat PSA niet alles zegt.

In september 2020 vertelde ik de huisarts over de toenemende plasproblemen en vroeg om een recept voor het combi-medicijn. Daarmee ging ze niet akkoord. Ze wilde eerst een rectaal onderzoek doen en voelde een duidelijke oneffenheid op de prostaatwand. Geen medicatie dus, maar een afspraak met de uroloog. De uroloog constateerde hetzelfde waarna een MRI-Scan werd gemaakt. Over de uitslag was de uroloog een stuk minder positief, er was een zichtbare aantasting van het weefsel te zien. De weefselstructuur gaf aan dat het hoogstwaarschijnlijk kwaadaardig was. Het werd gekwalificeerd als ‘gatenkaas’. Na het nemen van biopten is prostaatkanker vastgesteld.

Zenuwen en zaadblaasjes weghalen

De Glaesonscore was 4+3=7. Vervolgens is een PSMA PET/CT-scan gemaakt. Hierop was alleen kanker in de prostaat zichtbaar. Dat de tumor zich tot de prostaat beperkte was positief. Dat maakte de weg vrij om te opereren met de Da Vinci robot. Weer gooide corona roet in het eten. Waar in spoedeisende gevallen het protocol zegt binnen zes weken te opereren, duurde het ruim tien weken voor ik geopereerd werd. In een gesprek vooraf met de chirurg gaf hij aan dat het ook noodzakelijk zou zijn om tegelijk zenuwen en zaadblaasjes weg te halen. Dit betekent een heel ander leven voor ons. Maar de insteek was duidelijk: de kanker het lijf uit. En liefst zo snel mogelijk.

Helaas ging dat minder snel dan gehoopt. Januari 2021, geopereerd. De volgende dag kwam de chirurg langs en vertelde dat de operatie goed was verlopen, maar dat de tumor al tegen het bekken aan was gegroeid. Hij had zoveel mogelijk weefsel weg geschraapt en hoopte dat het voldoende zou zijn.

Onderzoek zou dat uitwijzen. Na zeven dagen mocht de katheter eruit en kon ik wennen aan het dragen van een luier. Een paar dagen later de uitslag van het onderzoek met de uroloog besproken, de snijvlakken waren schoon. Toen bleek ook het verschil dat opgetreden was in die vier maanden. Bij gelijkblijvende PSA-score was de tumor vergroot en aan een kant door de prostaatwand gebroken tot op het bekken. De tumor had zoveel prostaatweefsel vernietigd dat het PSA te weinig prostaatweefsel had om op te reageren, daardoor bleef de score laag. Vandaar de term ‘gatenkaas’. Het wachten op een operatie had niet veel langer moeten duren.

Er verandert nogal wat, dat heeft invloed op jou en je partner

Je hebt wel geluk gehad

Drie maanden na de operatie was de eerste controle. Voor mijn gevoel ben ik nu 98% kankervrij, die 2% houdt me nog wel bezig. In elk geval alert. Als de kanker weer opduikt kan er lokaal bestraald worden dus is mijn levensverwachting positief. De uroloog onderstreepte dat. ‘Maar je hebt wel geluk gehad’, zei hij erbij. Conclusie: Laat je PSA regelmatig meten, maar vaar niet blind op de score. Ga bij klachten naar de huisarts en laat de prostaatwand controleren. Vraag om vervolgonderzoek door een MRI-scan. Bereid je lichamelijk en geestelijk voor op de veranderende situatie. Er verandert nogal wat dat heeft invloed op jou en je partner. Praat erover, ga de schaamte voorbij. Er is meer in het leven dan een erectie. Zelfs een kleine luier went.

Tot slot: Neem de tijd voor herstel. Het is niet vreemd om een half jaar later nog vermoeidheidsklachten te hebben. Benut de mogelijkheden van bekkenbodemtherapie. Hoe je met lichamelijke klachten en ongemakken leert omgaan is erg individueel. Maar geniet van het leven en waardeer wat je hebt en kunt.

Back To Top