Content voor Ingelogde Gebruikers

Een ervaren verpleegkundige als patiënt

Hans en Yvette na afloop van de 4daagse van Nijmegen (4×40 km)

Hans Rensen is 62 jaar. Hij werkt al 35 jaar als verpleegkundige. Hij werkt als dialyse verpleegkundige bij het Dialyse Centrum Zoetermeer, gevestigd in het LangeLand Ziekenhuis (LLZ) in Zoetermeer.

Hans is zeer geïnteresseerd in computers, zeilen en auto’s en Formule 1 races. Zijn vrouw Yvette is eveneens als verpleegkundige werkzaam in het LLZ. Beiden zijn enthousiaste wandelaars en hebben de 4daagse van Nijmegen een aantal keren gelopen. Yvette heeft het gouden kruis (10x de 4daagse gelopen). Hans hoopt dat dit jaar te bereiken.

De vader van Hans was prostaatkankerpatiënt, maar overleed uiteindelijk aan een andere ziekte. Dat was reden voor hem om vanaf zijn 50e jaar via zijn huisarts jaarlijks zijn PSA te laten controleren. Ieder jaar steeg de PSA een beetje. In de eerste helft van 2019 liep de PSA op van 3,1 naar 4,5. Daarop kreeg hij het advies van zijn huisarts om een uroloog te kiezen en verder onderzoek te laten doen. Dat onderzoek vond plaats in het Reinier Haga Prostaatkankercentrum in Delft.

Twee biopten positief (ongunstig)

In slechts twee dagen tijd werden de noodzakelijke onderzoeken uitgevoerd. Maar er moesten biopten worden genomen (PSA was inmiddels gestegen naar 6) en daarop moest Hans zes weken wachten. Van de tien biopten bleken er twee positief (ongunstig) te zijn met een Gleason score van 3+3. Hans kon kiezen uit de vier behandelopties. Afwachten was niet aan Hans besteed, hij wilde actie! Brachytherapie zag Hans niet zitten omdat hij net opa was geworden en toch wel graag zijn kleindochter op schoot wilde nemen. Hij koos voor een radicale prostatectomie. De operatie werd begin november 2019 uitgevoerd. De prostaat werd verwijderd, zes weken erna was de PSA 0,01, maar er was nog wel sprake van lichte urine-incontinentie. Daarover voelde hij zich wat onzeker. De bekkenbodemtherapeute vertelde Hans echter dat zij nog nooit een patiënt had gezien waarmee het zó goed was gegaan. Dit interviewgesprek vond twee maanden na de operatie plaats. Hans: ‘Ik heb nog maar weinig last van incontinentie, overdag en ‘s nachts gebruik ik vaak geen inlegger meer en ook bij niezen gaat het inmiddels goed. Er is nog steeds verbetering’.

Hans heeft tijdens de behandeling vijfmaal te maken gehad met een uroloog. Iedere keer was het een andere uroloog. Dat heeft hij als minder prettig ervaren. Daartegenover stond dat er na de eerste paar bezoeken steeds een triageverpleegkundige was die hem begeleidde na het gesprek met de uroloog en de uitslag nog eens besprak. Dat heeft hij absoluut als zeer prettig ervaren.

Vreemde rol

Hans was al 35 jaar gewend om te acteren rondom een ziekenhuisbed. Nu lag hij er ineens in als patiënt. Hoe heeft Hans, de zeer ervaren verpleegkundige, zijn behandeling als patiënt ervaren? Op de één of andere manier voelde het vertrouwd om in een, weliswaar vreemd, ziekenhuisbed te liggen. ‘Je vindt het natuurlijk wel een vreemde rol’. Verpleegkundigen spraken hem aan met ‘jij’ in plaats van met ‘u’ als ze zijn beroep wisten. Dat vond hij prettig. Maar er waren ook wel wat andere ervaringspunten. Hans brengt in zijn werk dagelijks naalden/infusen in bij dialysepatiënten maar toen bij hem een infuus werd ingebracht vond hij dat nogal pijnlijk: ‘Ik wist niet dat het zo pijnlijk is!’. De katheter heeft hij als erg vervelend ervaren en ook pijnlijk. Het was nogal een gehannes met de dag-urinezak aan zijn been en de nacht-urinezak voor aan bed.

Hoe was Hans als patiënt? Yvette: ‘Hans was soms een wat eigenwijze patiënt. Hij had een te laag zuurstofgehalte in zijn bloed en kreeg een “zuurstofbril” in zijn neus. Regelmatig deed hij die bril uit (“anders kan ik niet met de dokter praten”), maar dat was natuurlijk niet de bedoeling’. Ook zei hij tegen de uroloog dat hij wel naar huis kon na één nacht, terwijl hij volgens afspraak twee nachten moest blijven. Hans moest zichzelf gedurende 30 dagen een prikje tegen trombose geven. Hij had daar een aversie tegen. Toen er nog 12 dagen te gaan waren stelde hij voor om er mee te stoppen, ‘Het lijkt me wel genoeg zo, ik beweeg wel voldoende’, maar hij moest tóch de kuur afmaken.

‘Ik wist niet dat het zo pijnlijk is!’

Hans heeft de verzorging in het ziekenhuis als erg prettig ervaren en is inmiddels weer voorzichtig aan het werk. Het lijkt er op dat hij er goed vanaf is gekomen, toch wel een beetje een bofferd!

Bezoek onze website voor meer ervaringsverhalen
www.prostaatkankerstichting.nl/Lotgenoten/ervaringsverhalen

Scroll naar boven