skip to Main Content
Stageringscode pT3b (invasie van zaadblaasjes)

Aart J. van Dijk

Adequaat ingrijpen van verpleegkundige

Gerko Arends (72 jaar) is getrouwd met oud-verpleegkundige en predikant Gerbrich. Gerko heeft een lange carrière gehad bij het GAK en de Gemeenschappelijke Medische Dienst (GMD). De laatste jaren van zijn carrière heeft hij bij de Gemeentelijke Sociale Dienst in Zwolle gewerkt met nieuwkomers.

Wat is Gerko overkomen?

Als Gerko bij de huisarts zijn bloedwaarden moest laten meten, liet hij ook altijd zijn PSAwaarde bepalen. Deze was tot begin 2017 altijd laag, 0.2 of 0.3. Dat veranderde in juni 2017, toen de PSA 4 bleek te zijn. Gerko werd verwezen naar een uroloog. Hierbij werd een PSA van 8 vastgesteld. Uit een MRI scan en biopsie bleek dat er sprake was van ‘een matig snel groeiende’ tumor met een Gleasonscore van 7. Uit de vier bekende behandelopties heeft Gerko in juli 2017 gekozen voor het opereren met behulp van de Da Vinci Robot. Dat kon al snel en voor zover bekend is de operatie voorspoedig verlopen. Het pathologisch onderzoek gaf een stageringscode pT3b (invasie van zaadblaasjes). Omdat bij de gebruikelijke 3-maands controles de PSA onmeetbaar laag bleek te zijn zou thans naar de mening van de uroloog de kans op uitzaaiingen verwaarloosbaar zijn en is de controlefrequentie veranderd in één maal per zes maanden.

Deze keer was het ernstig, hij werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht

Gerko aan het werk in zijn fraaie tuin

Urineweginfecties

Na de operatie in juli 2017 kreeg Gerko veelvuldig last van een urineweginfectie en kreeg hij steeds meer moeite met plassen. Om de urineweginfecties te bestrijden kreeg Gerko antibiotica. Inmiddels is er sprake van resistentie voor een drietal antibiotica. Voor het ledigen van de blaas heeft Gerko verschillende katheters gekregen. Aanvankelijk gaf het een goed resultaat, maar na verloop van tijd lukte het nauwelijks om de blaas voldoende te ledigen. Uit onderzoek bleek dat er sprake was van littekenweefsel in de plasbuis, waardoor de plasbuis nagenoeg dichtzat. In februari 2018 is het littekenweefsel verwijderd.

In maart 2018 was er opnieuw sprake van een urineweginfectie. Volgens Gerko inmiddels de tiende maar het kon evengoed de negende of elfde keer zijn geweest. Deze keer was het ernstig, want Gerko werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht, vanwege een vastgestelde urosepsis (bacteriële bloedvergiftiging o.a. vanuit de urinewegen). Na één nacht op de IC mocht Gerko naar de verpleegafdeling. Hier kreeg hij opnieuw een aanval. Gerko is er van overtuigd dat het adequate ingrijpen van de verpleegkundige op de afdeling en de door haar gealarmeerde IC verpleegkundige zijn leven hebben gered. Hij heeft enkele dagen op de IC gelegen en heeft extra zuurstof toegediend gekregen. In mei 2018 is opnieuw littekenweefsel verwijderd.

Migrerende clip

Bij het verwijderen van de prostaat klemt de uroloog de bloedvaten af met plastic clips (hemolock clips).

hemolock clips

De vraag kwam op of er sprake zou zijn van een migrerende clip2,3, die problemen veroorzaakte. Naar de mening van Gerko bagatelliseerde de opererende uroloog in eerste instantie een en ander. Deze vertelde dat hij de uitgevoerde operatie inmiddels al 1500 keer heeft uitgevoerd, en dat hij slechts drie of vier keer migrerende klemmen heeft gehad en deze hadden nog nooit voor problemen gezorgd. Een migrerende clip zwerft door de buikholte, maar door het materiaal waar het van gemaakt is volgen er geen afstotingsreacties door het lichaam.

Bij nader onderzoek bleek dat er sprake was van een migrerende clip die in de, na de prostaatverwijdering, nieuw gemaakte aanhechting van de blaas aan de plasbuis terecht was gekomen. De clip is verwijderd. Het is opvallend dat na het verwijderen van de gemigreerde hemolock clip in 2018, Gerko geen last meer heeft gehad van urineweginfecties.

Hoe is het nu met Gerko?

Gerko heeft nog steeds problemen. Bij hoesten heeft hij beperkt urineverlies. Hij heeft geen erecties en zaadlozingen meer. Hij is moe en heeft last van lusteloosheid, spierpijn en regelmatig wazig zien.

Gerko: ’Na de sepsis in 2018 werd de vermoeidheid veel erger, is mijn geheugen een vergiet, ben ik hele stukken kwijt, kan ik mij moeilijk concentreren en lezen gaat moeizaam. Kon ik mij vroeger een boek of een film tien jaar nadat ik het gelezen of gezien had nog foutloos herinneren, nu kan ik een film die ik gisteren heb gezien vandaag weer bekijken en heb ik geen idee dat ik die film eerder gezien heb, langzamerhand lijkt er echter herstel te komen’.

Opmerkingen van Gerko :

  • Na de prostaatverwijdering heb ik bij ontslag nauwelijks incontinentiemateriaal meegekregen en er was ook niets geregeld. Het was weekend, dus dat gaf problemen;
  • Er was ook niets geregeld voor bekkenbodemtherapie;
  • Bij de verwijdering van een katheter na de operatie in maart 2018, was er geen enkele privacy. Als ik de deur van de kamer dichtdeed, werd die door de verpleegkundigen weer opengezet. Ook als ik het gordijn rond mijn bed dicht had, was het binnen no time weer open. Dat vond ik niet prettig, vooral omdat ik veel moeite had met het weer op gang krijgen van het plassen en bezoekers vanuit de gang ongegeneerd de kamer in konden kijken; dit in scherpe tegenstelling met de twee eerdere operaties toen er gezorgd was voor voldoende privacy;
  • Binnen het ziekenhuis bekijken alle behandelaars een klein stukje van het probleem, maar iemand die het totaal plaatje beoordeelt, ontbreekt;
  • De situatie van de afgelopen jaren heeft mij psychisch een harde klap gegeven;
  • De behandelend uroloog heeft mij in verband met o.a. de vergeetachtigheid verwezen naar de medisch psychiater. Inmiddels heb ik enkele gesprekken gehad;
  • In verband met de vermoeidheid ben ik nader onderzocht. Hieruit bleek dat ik lichte hartproblemen en een probleem met mijn schildklier heb. Ik ben geneigd nooit meer de bijsluiters van de medicijnen te lezen, alle recent voorgeschreven medicatie geven als bijwerking: vermoeidheidsklachten, terwijl ik behandeld word voor: vermoeidheidsklachten.

Het ziekenhuis heeft de hulp van de Prostaatkankerstichting ingeroepen om een gerezen probleem tussen het ziekenhuis en een prostaatkankerpatiënt te helpen oplossen. Op verzoek van het bestuur van PKS heeft vrijwilliger Aart van Dijk contact opgenomen met Gerko Arends en zijn vrouw en informatie ingewonnen bij twee, hem bekende, urologen. Met het plaatsen van dit, door de patiënt en het ziekenhuis goedgekeurde artikel, voelt de patiënt zich gehoord.

Beste Aart, als antwoord op je vragen. Ja, bij de prostaatoperatie worden plastic clips gebruikt die heten hemolocks en soms gebruiken we ook titanium clipjes. Deze geven vrijwel nooit last. Ze laten over het algemeen niet los (daarmee bedoel ik dat ze open gaan), maar kunnen wel in een zeldzaam geval migreren. Daarmee bedoel ik dat ze dicht blijven maar dat het weefsel dat ertussen/eromheen zit zodanig reageert of geneest en verdwijnt dat het de clip niet meer op z’n plek houdt, maar dat hij los komt te liggen. Een losliggende clip op zich is niet erg als deze geen klachten of problemen geeft. Heel zeldzaam gebeurt het dat zo’n clip migreert naar een plek waar hij wél problemen veroorzaakt. Het komt voor dat er migratie naar de blaas plaatsvindt en dat er dan (delen van) clips in de blaas zichtbaar worden. Die geven daar klachten en moeten dan (meestal via de plasbuis) verwijderd worden. De term migreren is misschien wat misleidend want dat klinkt alsof de clip zelf aan de wandel gaat, maar eigenlijk vindt er een reactie van het weefsel van het lichaam plaats dat om de clip heen zit waardoor die clip van locatie verandert. De gedachte is dat dit gebeurt als het weefsel om/in de clip verzwakt is. Bijvoorbeeld als er een sluimerende milde ontstekingsreactie speelt of als het weefsel heel dun en kwetsbaar is en de clip er druk op uitoefent zoals bij een hele dunne blaaswand. Met vriendelijke groet, Saskia Stomps (uroloog ZGT)

 

Back To Top