skip to Main Content
  • Chrit Penders

Ik ga al een aantal jaren naar een voetreflextherapeute die mij behandelt om te ontspannen en kleine kwaaltjes te onderdrukken.

Deze behandelingen geven mij energie. In het begin van dat jaar zei de therapeute dat ze iets voelde in het nier-blaas systeem. Ze kent mijn lichaam (en geest) aan de hand van mijn voetenstructuur. Omdat ik verder geen klachten had besteedde ik er geen aandacht aan. Tijdens een behandeling in 2017 herhaalde zij dat ze een sterk gevoel had dat er iets niet klopte; laat je PSA eens controleren of vraag een om onderzoek.

Samen met mijn vrouw heb ik gekozen voor radicale prostatectomie

Hierna heb ik een afspraak met de huisarts gemaakt. De huisarts heeft door middel van een touché de prostaat onderzocht. Hij stelde vast dat de prostaat een afwijkende vorm had wat kan duiden op prostaatkanker. Na bloed-onderzoek bleek dat de PSA-waarde te hoog was.

Toen ging het balletje rollen…. Intake bij de uroloog, biopten nemen, de Gleason-score was 8. De wereld stond even stil…. ik heb kanker. Het is eind 2017.

Nogal heftig

Scan-onderzoeken moesten uitwijzen of er uitzaaiingen waren. Na deze onderzoeken bespraken we de verschillende behandelmethoden. In mijn geval een behandeling met hormonen en bestraling of een radicale prostatectomie (RP). Beide behandelingen en de gevolgen zijn goed uitgelegd. Samen met mijn vrouw heb ik gekozen voor radicale prostatectomie (RP). Voor mij was het zaak te blijven leven en het leven weer op te pakken. De gevolgen van een RP met verwijdering van de zenuwen zijn nogal heftig.

Op 8 maart 2018 om 7.00 uur zit ik een soort van roes in afwachting van de ingreep in het ziekenhuis in Heerlen. In de tussentijd heb ik nog een gesprek met de chirurg gehad die de ingreep gaat doen met de DaVinci robot. Het klinkt allemaal logisch, maar toch denk ik … als het allemaal maar goed gaat. Ik ben de eerste die dag. Op het ziekenhuisbed krijg ik een pilletje om rustig te worden, dan naar de operatiezaal, zeg maar dag tegen de robot… vanaf dat moment zink ik in een diepe slaap….

Rond 13.00 uur word ik wakker… een verpleger stelt me gerust en vertelt dat de ingreep geslaagd is. Ik ben vrij rustig, lig met een katheter en voel geen pijn. De volgende dag vertelt de chirurg dat alles goed is gegaan en wat er is gedaan: prostaat, zenuwbanen, omliggende lymfevaten en klieren zijn verwijderd. Een stukje van mijn lichaam is weg…

Na twee dagen mag ik naar huis. Tien dagen heb ik met de katheter gelopen, anti-trombose spuitjes gezet…. ik ben moe. Dan komt de vraag…. is alles echt goed gegaan? Hoe is het met de continentie?

Herstellen

Die eerste dagen na de ingreep blijf ik in huis en loop soms een rondje om het huis en rust veel. Het lichaam moet herstellen. Mijn huisarts komt langs en vraagt hoe het gaat. Dat vond ik wel fijn. Het is behelpen met de urinezak. Na twaalf dagen wordt de katheter verwijderd en krijg ik een inleg/lekverband. Ik probeer het met een zware versie, hopend dat dit spoedig niet meer nodig is.

Nu begint de periode van revalideren; met behulp van bekkenbodemfysiotherapie trainen om continentie op te bouwen. Ik merk dat ik bij inspanning urine verlies. Na ongeveer één jaar herstelt het systeem zich en weet je hoe het zal blijven wat betreft continentie. Afwachten dus… trainen… conditie weer opbouwen… weer aan het werk. Medio december 2018 ben ik weer fulltime aan het werk. De energie is nog niet op het oude niveau, maar ik ben gezond! De eerste twee controles op PSA hebben dit bevestigd.

Een verpleger stelt me gerust en vertelt dat de ingreep geslaagd is

Wat kan wel, wat kan niet

Tijdens het herstel vraag ik me af hoe het zal gaan tijdens het vrijen met m’n vrouw. De eerste maanden was ik daar niet mee bezig, hoewel ik er wel naar verlangende om intiem
te zijn met mijn vrouw. Een erectie is niet meer mogelijk, dus zoeken we andere mogelijkheden om de intieme relatie weer leven in te blazen. We kijken wat kan, niet wat niet meer kan. Eind 2018 tijdens een consult heb ik met de uroloog gesproken over de mogelijkheden om toch een erectie te krijgen. Er is een nieuw, bloedvatverwijdend middel ‘MUZE’ dat ik kan proberen. Het wordt ingebracht in de plasbuis meteen klein inbrengspuitje… Niet echt aangenaam. Ik voel me onzeker, het vergt planning…. Ik heb dit middel drie of vier keer geprobeerd, het werkt wel en ik krijg een redelijke erectie, deze houdt niet lang stand en ben hiermee gestopt. Samen met de uroloog kijken we naar een mechanisch hulpmiddel. Het wordt een vacuümpomp. Met mijn vrouw zoek ik een pomp uit. Het werkt beter dan het medicijn. We kunnen samen weer genieten tijdens het vrijen.

Mijn gezondheid is twee en half jaar na de ingreep nog steeds goed en het leven heeft een positieve wending gekregen. De continentie is goed. Regelmatig wandelen, fietsen en zwemmen verhoogt mijn conditie. Mijn energie is nog niet op het niveau van voor de ingreep…. maar ik ben gezond! Ik ben meer gaan leven onder het motto van doen wat wel mogelijk is en niet blijven hangen in wat niet meer gaat, gezondheid en kwaliteit van het leven is nummer één.

Back To Top